Διαλογου και Κοινης Δρασης

ΜΝΗΜΟΤΕΧΝΙΚΕΣ ΑΣΚΗΣΕΙΣ

In Αρθρα on 26/08/2010 at 7:37 μμ

της Νάντιας Βαλαβάνη

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, 21.08.2010

Στα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια το Μεσαίωνα η μνημοτεχνική διδασκόταν ως επιστήμη. Ασκώντας ξεχασμένους κανόνες της, μέσα από πλήθος πρόσφατων άρθρων κληθήκαμε να εμπεδώσουμε μια ρήση του Λόρδου Πάλμερστον: «Δεν έχουμε αιώνιους εχθρούς και αιώνιους φίλους, μόνο τα συμφέροντα μας είναι αιώνια, όπως και το καθήκον μας να τα υπηρετούμε». Είτε η επίκληση είχε να κάνει με την υπεράσπιση της πραγματικότητας που διαμορφώνεται στη μετά Μνημόνιο εποχή, είτε με τη θεαματική σύσφιξη των σχέσεων Ελλάδας-Ισραήλ στην Αθήνα του Δεκαπενταύγουστου και στον ορίζοντα του ατλαντισμού και της άμεσης εμπλοκής της χώρας σε «παιχνίδια πολέμου», το μήνυμα είναι σαφές: Τα πιο στενά και ιδιοτελή ταξικά συμφέροντα της άρχουσας τάξης στην Ελλάδα είναι υπεράνω παραδοσιακών κοινωνικών και πολιτικών συμμαχιών, εσωτερικών και διεθνών. Και – αντίθετα με ό,τι συμβαίνει με την πλειοψηφία των εργαζόμενων και συχνά πυκνά και με την ίδια την Αριστερά απέναντι στα «δικά» τους, πολύ ευρύτερου ενδιαφέροντος, συμφέροντα – «υπηρετούνται» με τη σταθερότητα που διακρίνει μόνο όσους έχουν διαυγή συνείδηση της θέσης τους στον αστερισμό της εξουσίας.

Πράγματι, κατά τις Αυγουστιάτικες αυτές μέρες πλήθος δημόσιων διανοούμενων όλων των ειδικοτήτων και αποχρώσεων, ακόμα στις παραλίες, «συνωστίζονται» αυτόκλητοι: Όχι στην αποβάθρα της Σμύρνης, αλλά πλάι στους εργαζόμενους δημοσιογράφους στις σελίδες των εφημερίδων. Την πρόσκληση λες και απηύθυνε το ίδιο το κλιμάκιο ελέγχου των Τροϊκανών, περνώντας με μια σπάνια κίνηση απ’ το παρασκήνιο της γραφειοκρατίας στο προσκήνιο της πολιτικής σε απευθείας «συνομιλία» με το λαό «τους».

Όσο για τα μνημοτεχνικά μαθήματα ντόπιων και ξένων, δεν έχουν μονόπλευρους παραλήπτες.

Σε ένα πρώτο επίπεδο, επιχειρούν να «εμψυχώσουν» τους ίδιους τους κυβερνητικούς ώστε να υπερασπιστούν μαχητικότερα την τρέχουσα πολιτική ως τελικά κάθε άλλο παρά σε αντιδιαστολή με τη φυσιογνωμία του ΠΑΣΟΚ, ως μονόδρομο, μόνιμο και αναγκαίο ανεξάρτητα απ’ τις συνθήκες της κρίσης, «τέταρτο δρόμο για το σοσιαλισμό»: Πρόκειται για το ριζικό και αναγκαίο δημοσιονομικό και ασφαλιστικό «νοικοκύρεμα»… Ταυτόχρονα αποσκοπούν να «θωρακίσουν» εαυτούς και αλλήλους ενόψει των επόμενων πακέτων «μέτρων» κι ενός «δύσκολου» φθινόπωρου και χειμώνα λαϊκών αντιστάσεων (κι ας διαβεβαιώνουν με ανακούφιση ότι η μέχρι σήμερα λαϊκή «απάντηση» ήταν κατώτερη της αναμενόμενης).

Σε ένα δεύτερο επίπεδο επιχειρούν να εξοικειώσουν τους εργαζόμενους και ιδιαίτερα τον κόσμο που πρόσκειται στο κυβερνητικό κόμμα στην ατμόσφαιρα της ζωής σ΄ ένα προτεκτοράτο: Δε χρειάζεται να ντρέπεται κανείς για μια πολιτική που υπαγορεύτηκε και ελέγχεται απ’ το εξωτερικό. Αφού τόσα χρόνια δεν είχαμε καταφέρει να την επιβάλλουμε «μόνοι μας»; Μέχρι που πρύτανης διαπιστώνει ότι το μόνο που λείπει σήμερα (που μάθαμε το κόλπο), είναι ένα δεύτερο, υπαγορευμένο απ’ τους Τροϊκανούς, Μνημόνιο που θα υποχρεώνει ν΄ αντιμετωπιστούν ανάλογα και τα θέματα ανάπτυξης…

Και, σε συνθήκες που προοιωνίζεται καταστροφή της ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων, η Αριστερά; Στην κατάσταση που περιγράφει στο εκπληκτικό του κείμενο ο Σαραμάγκου (αναδημοσιεύτηκε σε Αυγή και Δρόμο): «Εξαφανισμένη»…

Μεταξύ πολλών άλλων, η απήχηση της ενωτικής πρωτοβουλίας του «Αριστερού βήματος» αποδείχτηκε ανισόμετρη: Πολύ σοβαρότερη ανάμεσα στον κόσμο της Αριστεράς παρά στις «κορυφές». Το ΚΚΕ δεν ανταποκρίθηκε ακόμα στο αίτημα για συνάντηση. Στη φιλική συνάντηση με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η άποψη των συνομιλητών μας ήταν ότι δεν έχουν ακόμα ωριμάσει οι συνθήκες για ενότητα δράσης της Αριστεράς. Μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ, περισσότερο εξοικειωμένος σε μια κουλτούρα συνεργασίας, ανταποκρίθηκε θετικά. Ωστόσο, κάποιοι στην Κουμουνδούρου φαίνεται να μπέρδεψαν την επίσκεψη της αντιπροσωπείας του «Βήματος» με τις αυτοδιοικητικές εκλογές, μια «παρεξήγηση» που διαλύθηκε μόλις αυτή τη βδομάδα.

Μήπως θα έπρεπε ο κόσμος της Αριστεράς να πάρει σήμερα την υπόθεση της – και την υπόθεση της κοινωνίας – με πιο άμεσο τρόπο στα χέρια του;

Advertisements
  1. Καλό το άρθρο σου στο Βήμα Νάντια και καταλήγει να συσπειρωθούμε να ανατρέψουμε το Αντιλαϊκό Μνημόνιο και αν θυμάμαι καλά την κρίση να πληρώσει η Πλουτοκρατία.Είναι και η μόνη ρεαλιστική πρόταση σήμερα και μας δίνει την δυνατότητα να δουλέψουμε σε μεγάλες μάζες και να δημιουργήσουμε δεσμούς με αυτές.
    Τελικά έχεις κεραία και αυτό είναι προτέρημα μεγάλο.
    Όλοι κάνουν λάθη, τα πιο πολλά τα έχει κάνει ο Μαρξ και ο Χριστός.
    Έχω κάνει και εγώ μερικά.
    Με εκτίμηση
    Στέλιος Ματαράγκας

  2. Η ενότητα δράσης της Αριστεράς δεν είναι απλώς αναγκαία αλλά όρος ύπαρξής της. Όποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό ας κοιτάξει γύρω του, τους απελπισμένους και ανέστιους πολίτες που ζητούν διέξοδο στα τραγικά τους αδιέξοδα. Και ας δει τα δύο πιό χαρακτηρισρικά παραδείγματα ενωτικής δράσης στην Ευρώπη, το Die Linke της Γερμανίας και το αριστερό Μπλόκο της Πορτογαλίας. Και ας δει που κατάντησαν τα θλιβερά τμήματα που πριέκυψαν από το πάλαι ποτέ κραταιό Κ.Κ.Ιταλίας. Στην περίοδο που διανύουμε θα πρέπει να μας γίνει συνείδηση πως Αριστερά σημαίνει, δημοκρτία στην σκέψη και την δράση, σεβασμό στην διαφορετική άποψη, ταξική ανάλυση της σύγχρονης πραγματικότητας, καταδίκη του σεχταρισμού και προσπάθεια να δημιουργήσουμε τις συνθήκες για την αναζήτηση με όρους του 21ου αιώνα του χειραφετιτητικού μας προτάγματος.

  3. To άρθρο της Ν.Βαλαβάνη σωστά αναφέρει ότι η άρχουσα τάξη γνωρίζει το συμφέρον της πολύ καλά- γι αυτό είναι και άρχουσα – και προετειμάζεται για ακόμη σκληρότερα μέτρα που θα πάρει.
    Μέχρις εδώ καλά Η Αριστερά τί πρέπει να κάνει?Εδώ στο κύριο, το αρθρο σταματάει δεν μπαίνει στο συγκεκριμμένο γιατί ο διανοούμενος δεν έχει μάθει να πιάνει στα χέρια του κάτι συγκεκριμμένα και να δίνει λύση.Του αρέσει η ασάφεια.
    Σωστά ο προηγούμενος αναγνώστης την ρωτά <>
    Υπάρχει η πρόταση του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ που δεν μας αρέσει η τακτική του και η Φιλοσοφία του.Υπάρχει η πρόταση του Τσίπρα να ενωθούμε για να αποκρούσουμε το Μνημόνιο και οι προτάσεις όλων των άλλων της Αριστεράς που μας δείχνουν τον δρόμο απομόνωσης της χώρας προς την Αλβανία.
    Προτιμώ την άποψη του Τσίπρα σαν πιο ρεαλιστική μην ξεχνώντας ότι μαζί με τους εργαζόμενους της Ευρώπης πρέπει να ανατρέψουμε τον Καπιταλισμό σε βάθος χρόνου και να κτίσουμε τον Σοσιαλισμό με Δημοκρατία.
    Ετσι έπρεπε να τελειώνει το άρθρο της Βαλαβάνη.Εννοώ με κάποια συγκεκριμμένη πρόταση αποδείχοντας τα πλεονεκτήματά της.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: